27 maart 2014 - 17 juli 2019: 91659 bladzijden, 728508 artikelen

Afscheid vormgeven

LEVENSMOMENTEN
Na een overlijden komen doorgaans heel wat mensen in beeld die een bijdrage leveren aan het afscheid dat zich bij de uitvaart aandient. Zo is het gebruikelijk dat een uitvaartbedrijf of -organisatie hiervan in kennis wordt gesteld. In eerste instantie zijn het vaak professionals die achter de schermen actief zijn. Mensen die de overledene naar hun centrum overbrengen om de overledene terplekke te verzorgen. Tegenwoordig gebeurt dit steeds meer met hulp van familieleden die dit meestal heel waardevol vinden.
Bij de diverse uitvaartbedrijven waarbij ik gewerkt heb, vormden we een hecht team, waarin ieder vanuit z´n eigen specialiteit de familie bij een afscheid bijstond.
Een belangrijke taak is weggelegd voor de uitvaartverzorger.
Als een familie graag een bijzonder en persoonlijk afscheid wilt, benadert de uitvaartverzorger in samenspraak een Ritueel Begeleider bij Afscheid om samen met de nabestaanden het laatste stukje - de afscheidsdienst - vorm te geven. Op dat moment komt míjn expertise om de hoek kijken. In al die jaren dat ik dit werk mag doen, verloopt het contact tussen de uitvaartverzorger( s) en mij soepel. Ieder doet zijn deel en samen zitten we op één lijn. Zo beoefent ieder zijn vak, met behoud van passie voor het doen
waar we goed in zijn.
Ook de medewerkers van het crematorium spelen een belangrijke rol in het geheel. Altijd meedenkend, servicegericht, klantvriendelijk en informeel verwerken ze mijn gegevens voor de uitvaart die ik in een draaiboek naar hen toe stuur, inclusief de muzieknummers die niet in hun systemen staan.
Op basis van deze informatie kunnen ook de medewerkers terplekke op de best denkbare manier bijdragen aan een mooi afscheid.
Omdat er veel ruimte is voor persoonlijke wensen heb k al veel mooie diensten mogen meemaken: eenvoudige, aparte, drukke en zelfs eentje met slechts een paar mensen in de aula van het crematorium.
Zo herinner ik me een dienst waarbij de partner van de overledene van Japanse afkomst was. Geheel naar Japanse traditie wilde hij graag wierook branden. En zo geschiedde.
Het afscheid was mooi.
Na het verlaten van de aula liep ik naar de koffiekamer om de nabestaanden te vergezellen. In de gang staarde de vriend over de mooie vijver op het terrein naar buiten. Hij keek zo triest. ‘What are you looking for?’ vroeg ik in het Engels.
‘The smoke’, antwoordde hij.
Rook uit de schoorsteen te kunnen zien komen, bleek belangrijk in zijn traditie. Tot zijn teleurstelling bleef de rook hier uit. Ik probeerde hem gerust te stellen. Meelevend als ik ben, deed ik in gedachten een beroep op de stille kracht die ons allemaal omringt: ‘Laat iets gebeuren alsjeblieft!’ Ik geloofde mijn ogen bijna niet toen er ineens een regenboog over de vijver verscheen.
Over de symbolische betekenis van deze manifestatie was Google nietsverhullend. ‘Hindoes en Boeddhisten geloven dat wie in het stadium van de regenboog aanbelandt, op de drempel staat om het ideaal te bereiken en op te gaan in de gelukzalige stilte’.
Ik was er zelf stil van, met een dankbare glimlach. Deze man had een teken ontvangen en zijn gelukzalige blik zei meer dan mijn woorden ooit zouden hebben gekund.
Cécile Hillen info@viesie.nl / www.viesie.nl