27 maart 2014 - 23 oktober 2019: 93704 bladzijden, 745200 artikelen

23 International Lucie Houwen bedankt voor het Nederlands rolstoel basketbalteam

Door Peter Schoeber
LEUNEN • Vorige week vond in Spanje het EK rolstoelbasketbal plaats. Met Lucie Houwen ditmaal niet op het veld, maar als toeschouwer op de tribune.
De international uit Leunen heeft afscheid genomen van het Nederlands team.
Het zal wennen zijn voor Lucie Houwen. De 26-jarige forward heeft in stilte afscheid genomen van haar topsportleven als international van het rolstoel basketbalteam. Na een periode van acht jaar met talrijke medailles, gewonnen op EK’s (tweemaal goud), WK’s en twee Paralympische Spelen, kon de Leunense de motivatie niet meer opbrengen om voor een volgende cyclus van vier jaar richting Tokio 2020 te starten.
“Ik heb geen spijt van mijn beslissing om te stoppen”, zegt Lucie Houwen meteen. “Ik vind de motivatie niet meer om aan het programma richting Tokio te beginnen.”
Na de gewonnen bronzen medaille in Londen 2012 ging Oranje vorig jaar voor de gouden plak op de Paralympics van Rio de Janeiro. Het werd voor Oranje een deceptie, toen er de kleur opnieuw brons bleek te zijn. “Uiteindelijk was ik wel blij dat we toch een medaille mee naar huis konden nemen”, zegt Houwen. “Maar na Londen waren we de ‘Road to Rio’ met een fulltime programma ingeslagen.
Met maar één doel: Olympisch kampioen worden.”
De rustpauze na de Spelen van Rio gebruikte de in Nijmegen woonachtige Houwen vooral om na te denken over haar sportieve toekomst. Ze twijfelde enorm om door te gaan. Ze sprak erover met mensen uit haar directe omgeving.
“De keuze om te stoppen komt van mij alleen. Ik heb het niet laten afhangen van meningen uit mijn omgeving. Zij waren dan ook niet verbaasd over mijn beslissing. De bondscoach wel, Gertjan van der Linden vroeg nog ‘wil je echt niet doorgaan?’. Maar de drive om te gaan trainen was er niet meer bij mij. Ik heb genoten van de rustperiode.
Daarna overheerste het gevoel om te moéten trainen. Dat is niet goed. Het is niet dat ik het spelletje niet meer leuk vind, maar om op wereldniveau te presteren moet je heel veel doen en laten. Dan moet je er ook honderd procent achter staan. Dat gevoel was er bij mij dus niet meer.”
Het missen van goud en de rol van reserve zal bij Houwen zeker meegespeeld hebben bij de uiteindelijke beslissing. Maar wat zeker ook overheerst zijn de hoogtepunten.
“Ik heb acht fantastische jaren meegemaakt. Leuk, gezellig, maar er werd ook keihard gewerkt. Het komt je niet vanzelf aanwaaien.
Tweemaal de Paralympics gespeeld, op het absolute wereldtoneel. Jitske Visser was mijn roomie, met wie ik alles gedeeld heb. Ze is een echte vriendin van mij geworden.”
Toch is Lucie Houwen aanwezig tijdens de EK op Tenerife. Vooral om haar vriend Mattijs Bellers te steunen.
Hij heeft aangegeven volledig door te gaan in zijn sport. Lucie begrijpt dat. “Ik weet hoe mooi sport kan zijn.” Zelf is ze benieuwd hoe ze het EK zal ervaren. Niet meer op het veld, maar op de tribune zal ze Oranje aanmoedigen. Een nieuwe rol voor haar.
Helemaal stoppen doet ze overigens niet, Houwen blijft competitie spelen voor DeVoDo uit Ermelo. Met de club nam ze in april nog deel aan de finaleronde van de EuroLeague.
En nu kan ze haar aandacht ook besteden aan een nieuwe baan als begeleider in een beschermde woonvorm Onder de Bomen in Megen (bij Oss).