27 maart 2014 - 26 juni 2019: 91193 bladzijden, 725105 artikelen

ScheefGEZET

Huis
Knarf
Mijn geboortehuis staat te koop, nu mijn oma op 97-jarige leeftijd heeft besloten haar woonhuis van de hand te doen. Aangezien zij al een eeuwigheid pendelt tussen de woningen van haar twee dochters/mantelzorgers, het huis feitelijk niet meer bewoont en de jaren beginnen te tellen, staat er nu een bordje ‘te koop’ in de voortuin.
Ik leende onlangs even de sleutel van het huis, opende de deur, plofte neer in het bankstel in de woonkamer van de oude, kleine boerderijwoning en begon wat te mijmeren over oude mensen en de dingen die voorbijgaan.
Mijn oudste herinneringen aan het huis van mijn grootouders voerden me terug naar mijn kortebroekjaren,toen ik tijdens schoolpauzes mijn kinderfietsje tegen de muur parkeerde om daarna aan een gedekte tafel te genieten van soep en pannenkoeken.Een paadje in de moestuin leidde via de tuin van de achterburen naar mijn speelgebied, waar ik gewapend met een schep meer schuttersputjes heb gegraven dan menig soldaat in beide wereldoorlogen. Aan het begin van dat tuinpad, feitelijk half óp het pad, was een waslijn gespannen. Normaal gesproken een obstakel dat je niet over het hoofd kunt zien,maar wanneer je volledig gefocust bent op een achtervolgingsspelletje en probeert te ontkomen aan een jeugdvriendje, wil je zo’n waslijn wel eens uit het oog verliezen.Het gevolg: een salto mortale,een opengescheurde bovenlip,een portie hechtingen en een litteken dat nu al vijf decennia meegaat.
In de kamer waar ik ter wereld ben gekomen, werden talloze verjaardagen van mijn grootouders gevierd met de familie.Hier keek ik jarenlang met mijn opa naar wedstrijden van Nederlandse clubs in Europees verband en duels van Oranje, waarbij ook het leven en hoe dat te lijden ter sprake kwam.Voeten op tafel,een sigaret tussen de lippen en een flesje oud bruin bier binnen handbereik, waarbij mijn opa en ik allebei de neiging hadden om bij een doelrijpe kans mee te helpen om de bal in het doel te trappen.Desondanks werden we niet met voetbalsuccessen verwend en besloten we na weer een roemloze aftocht uit een beker- of landentoernooi zo’n voetbalavond steevast met de woorden ‘dat was het dan weer’.
Ik maakte een rondje door het huis en bekeek de familiefoto’s die er hingen. Foto’s van mijn overgrootouders, grootouders, ouders, kinderen en kleinkinderen in verschillende levensfases,trouwfoto’s en meer familiekiekjes.
Ik herinnerde me de plek waar vroeger een kachel stond, waar het kolenhok was en ging de slaapkamer binnen die in decennia niet veranderd bleek te zijn.
Ik herdacht de dood van mijn opa en voelde een gemis dat nooit verdwijnt. Ik dacht aan de tijd dat ik tijdelijk met mijn ouders intrek nam in het huisje, in afwachting van een nieuwbouwwoning. Ik liep door de tuin waar ik als kleuter kusjes stal van mijn buurmeisje,slenterde door de moestuin die diverse families van verse groente voorzag en voelde weer koud zweet opkomen bij de herinnering aan een avond waarop ik na een relatiecrisis mijn toevlucht had genomen tot het huis en daar enkele van de donkerste momenten uit mijn leven beleefde.
Ik keerde terug naar de woning, vroeg me af wie er binnenkort zijn intrek in zou nemen en deed het slot op een stenen doos vol herinneringen. Vadertje Tijd heeft me bij de kladden en dreigt ook van mij een sentimentele ouwe klojo te maken. Maar ik maakte mezelf wijs dat die brok in mijn keel het restant was van een verkoudheid.