27 maart 2014 - 15 mei 2019: 90162 bladzijden, 716725 artikelen

Scheefgezet

Minder
En weer flikt ie ‘t ‘m. Sinds twee weken ben ik in de ban van de blonde blaffer. Het zou de titel van een Suske & Wiske album kunnen zijn en hoewel ik de peroxide pipo zo langzamerhand als een triest stripfiguurtje begin te zien, dringt de vraag zich op of Geert Wilders met zijn uitlatingen over Marokkanen tijdens een verkiezingsavond het elastiek van de vrijheid van meningsuiting dusdanig heeft opgerekt dat het is geknapt. Er werden zelfs vergelijkingen met Hitler en Goebbels gemaakt, maar het gaat te ver om de PVV-voorman met deze ‘groten’ der aarde op één lijn te stellen.
Provoceren, grenzen opzoeken, problemen simplificeren en ogenschijnlijk gemakkelijke oplossingen aandragen, het is het bekende repertoire van een man die feitelijk geen leven meer heeft en alleen in het licht van de schijnwerpers van gretige media nog uit zijn sociale en politieke isolement lijkt te kunnen treden.
Wat me meer angst aanjaagt dan de uitspraken van Wilders, is dat deze er bij zijn niet onaanzienlijke achterban in gaan als God’s woord in een ouderling. Volgens een peiling stoort circa driekwart van de PVV-stemmers zich niet aan zijn gebral. Dat jaagt me pas echt de stuipen op het lijf. Het vernis van Nederland als tolerant landje lijkt zo langzamerhand afgebladderd om plaats te maken voor een roestbruin kleurtje.
Frappanter dan de uitlatingen van Wilders, waren sommige reacties hierop. Bij Pauw & Witteman mochten de afgekeurde keffertjes Hero Brinkman en Wim Kortenoeven aanschuiven, beiden ex-PVV. Met zichtbaar genoegen plantten de voormalige slippendragers van Wilders wat messen in zijn rug, gekoppeld aan gespeelde verbazing en verontwaardiging. Alsof zij nooit het gedachtengoed van de PVV onderschreven en uitgedragen hebben en de uitlatingen van Wilders volledig uit de lucht kwamen vallen. Wellicht zagen deze opportunisten wat ruimte ontstaan onder de rechtse zon, waarbij je een weekproductie Becel, Croma en Blue Band op hun hoofden er moeiteloos bij kon denken.
De heren Rutte en Teeven kronkelden als palingen in een emmer snot en waren bijzonder mild in hun commentaar, want je mag natuurlijk nooit een potentieel rechts electoraat nog verder van je vervreemden.
Inmiddels heb ik te kampen met serieuze bijwerkingen op het Wildersmedicijn, zoals dat na de verkiezingen werd opgelepeld. Ik bespeur een Pavlov-reactie op minimaal één woord uit zijn beruchte toespraak.
Afgelopen week stond er een man aan de balie op kantoor, met een afschrift van zijn zorgverzekeraar in handen. Hij was verontwaardigd over een rekening en vroeg me of daar geen verhaal in zat, omdat hij ineens méér voor een bepaald medicijn moest betalen. Ik moest de man helaas teleurstellen, maar kreeg de neiging om ‘minder, minder, minder!’ tegen hem te roepen.
Sta ik bij de slager, vraag ik om een pondje gehakt en hoor ik ‘mag het ietsje meer zijn?’, dan voel ik de aandrang om ‘minder, minder, minder!’ te scanderen.
Deze aandoening dreigt me steeds meer in zijn greep te krijgen en kan zich zelfs mogelijk manifesteren in mijn liefdesleven. ‘Schatje, wat is er aan de hand? Hou je niet meer van me?’ ’Minder, minder, minder!’
Ik ben bang dat wanneer ik deze zomer op een zonovergoten strand sta, over het water uitkijk en me afvraag ‘is dit nou een zee of een meer?’, ik tot verbazing van overige vakantiegangers als een dolleman met schuim op de lippen door de branding ren, ‘minder, minder, minder!’ schreeuwend.
Knarf
Verenigingsnieuws, zaken die jou bezig houden, tips, een leuk verhaal...
geZien ziet het graag!
Word meeschrijver (zie geZien.nl) of mail je nieuws naar: redactieheerlen@aencmedia.nl