27 maart 2014 - 22 mei 2019: 90332 bladzijden, 718172 artikelen

Wim Lunenburg wil oud worden op Cyprus (2)

Ontvoerders wisten niet wat ze met wereldreiziger aanmoesten
Door Wendy van Lijssel
BERLICUM – Hij stond op de top van de Himalaya, haalde zijn duikbrevet in Israël, dook met dolfijnen, liep de klassieke marathon in Griekenland, maar werd ook geconfronteerd met een poging tot kidnap en afpersing. Wim Lunenburg maakte de afgelopen jaren een wereldreis, kwam, zag en overwon. Momenteel is hij weer even in Berlicum, om aanstonds af te reizen naar zijn nieuwe thuis: Cyprus.
In de Brug van verleden week verhaalden we hoe Wim Lunenburg eind 2009 met een door hem zelf aangepaste en geprepareerde legertruck vertrok voor een wereldreis. Van onder andere Spanje, Portugal, Marokko, de Noordkaap, Zweden, Litouwen, Letland, Polen. Bulgarije, Slowakije, Griekenland, Cyprus en Israël belandt hij aan de grens met Jordanië waar hij op een probleem stuit.
“Mijn motor was zwaarder dan die waar de plaatselijke politie mee reed. Met een speciale vergunning kreeg ik uiteindelijk twee weken om naar de grens met Irak te reizen. Daar stuitte ik echter weer op een ander probleem. Omdat ik in mijn eentje twee voertuigen had, mijn legertruck en motor, moesten er elke keer stapels formulieren ingevuld worden en werd er telkens moeilijk gedaan.”
Hij haalt zijn schouders op. “Ik wilde vanuit Irak ook nog naar Afghanistan en India. Omdat het zo’n gedoe was, ben ik uiteindelijk terug gegaan naar Cyprus, heb daar mijn voertuigen gestald en ben als backpacker met het vliegtuig naar India gegaan.” Uiteraard mist Wim zijn voertuig(en). Maar niet voor lang. “Ik heb ter plekke een Suzuki busje gekocht en er een mini camper van gemaakt”, lacht hij. Zijn visum voor een half jaar geeft hem de ruimte om het land goed te verkennen. “Wat ik in India allemaal meegemaakt heb is ongelooflijk. Vanuit Delhi ben ik naar het noorden getrokken. Daar heb ik onder andere de Gouden Tempel van de Sikh bezocht in Amritsar. Ik kreeg daar van een jonge sikh een uitgebreide rondleiding.” Hij gaat er eens goed voor zitten. “Uiteindelijk bracht hij me op een afgesloten terrein waar nog vijf andere mannen waren en zei hij een terrorist te zijn en dat hij me kidnapte. Ik heb hem echter gelijk gezegd voor niemand bang te zijn. Ook niet voor hem en zijn kompanen.”
Wim claimt geen specifieke religie te hebben maar wel sterk in god te geloven. “Mijn geloof hierin is en was sterker dan zijn wapen. Ik ben niet bang om dood te gaan. Ben zelfs met die mannen in gesprek gegaan hierover. Uiteindelijk wisten ze niet meer wat ze met me aan moesten en boden ze me zelfs hun excuus aan.” Het voorval loopt dus met een sisser af.
Ook tijdens zijn bezoek aan het dalmeer met allemaal kleine eilandjes in Srinagar heeft hij een dergelijke ervaring. “Ik had drie plaatselijke jongelui ontmoet die met me in een gondel over dat meer wilden varen. Midden op dat meer claimden ze plots dat ze geld wilden”. Wim vertelt het rustig. “Ik heb direct gezegd geen geld te geven. Ze hadden echter honger. Daarop heb ik ze uitgenodigd om op mijn kosten wat fruit te kopen. Dat hebben we uiteindelijk gedaan”, aldus Wim. De gebeurtenissen, vallen echter compleet in het niets bij alle aardige, eerlijke en gastvrije mensen die Wim tijdens zijn jarenlange reis heeft ontmoet en alles wat hij in al die jaren zag en meemaakte.
“Ik heb op het dak van de wereld gestaan. De Himalaya. Ik heb mijn tweede duikbrevet gehaald in Israël, gedoken met dolfijnen, de klassieke marathon in Griekenland gelopen en ben in Nepal en ontelbare andere landen geweest”, somt hij op.
Cyprus is intussen echter zijn thuisbasis. Wim: “Ik ben daar een huisje in oude stijl aan het bouwen op 11 hectare land. Er staan 96 olijfbomen op, een grote kas, er is een tractor, een waterpomp en een aggregaat. De zon schijnt er bijna altijd. Het leven is er goedkoop en het is er een stuk minder gejaagd en gestrest dan hier in Nederland. Vanwege familie omstandigheden ben ik tijdelijk hier, maar ik ga binnen kort weer naar Cyprus. Daar wil ik oud worden.”