27 maart 2014 - 17 april 2019: 89501 bladzijden, 710954 artikelen

Mystery guest

OET D’N HOOK
Laurens Bouvrie redactiemaastricht@aencmedia.nl ederlander, Europeaan?
‘Mystery guests’ mogen snorders wettelijk het leven zuur maken. Eind april stonden een stuk of dertien beunhazen, die door een ritje met dergelijke undercover figuren tegen de lamp waren gelopen,voor de rechter. De meesten van hen vonden het flauw dat ze op deze achterbakse manier betrapt waren. Hier was toch duidelijk sprake van uitlokking. De dienstdoende rechter was niet gevoelig voor dit zielige argument. De ‘mystery guest’ deed niks anders als wat zo veel andere Maastrichtenaren – zonder gêne - ook doen na een avondje stappen: instappen bij iemand die je tegen een vriendenprijsje naar huis brengt. Een mooie overwinning voor de taxibranche.
Nu maar hopen dat de inspectie die controle uitoefent in de taxiwereld - Leefomgeving en Transport - voldoende ‘mystery guests’ in huis heeft om deze vervelende oneerlijke concurrentie te kunnen blijven bestrijden.
De taxiwereld mag een bijzondere genoemd worden. Voer voor sociologen zei ik ooit tegen de veel te vroeg overleden professor in arbeidsrecht Ad Geers. Hij hing aan mijn lippen toen ik vertelde over mijn ervaringen in de branche die gekenmerkt wordt door lage lonen,lange dagen en evenveel prachtige verhalen als ellendige momenten. Van 2003 tot en met 2009 deelde ik lief en leed met chauffeurs, centralisten, administratieve krachten en directeuren. Snel begreep ik dat op de taxibranche geen peil valt te trekken. Zowel positief als negatief. Iedere keer dat je denkt: dit kan niet overtroffen worden, mag je er vanuit gaan dat de lat toch nog hoger – bij positieve getallen – gelegd gaat worden. Bij dieptepunten net zo.
Zoals het er intern aan toe gaat binnen de wereld van – dank je wel Maarten van de Berg, taxichauffeur en dichter – de ruiters van de stad levend op sloten inktzwarte koffie en kilo’s nicotine, kan alleen maar afdoende worden beschreven in een boek. Wie weet heeft er ooit iemand de tijd en het talent voor. Hoe de buitenwereld tegen de taxiwereld aankijkt kan ik in deze column nog wel kwijt. Niet bepaald positief. Dat is geen schokkende conclusie. Ook niet voor de taximeisjes en – jongens. Ze zijn wel gewend door dronkaards, slecht gehumeurde mensen, rijke kakkers en gajes voor rotte vis te worden uitgemaakt. Maar ook de gewone redelijke mens wordt het wel eens te veel.
Wachten op een taxi zorgt voor frustratie. Dreigen een trein te missen maakt mensen kwaad. Een chauffeur die meent dat de Kennedybrug deel uitmaakt van het circuit van Francorchamps zet kwaad bloed. En natuurlijk is het te billijken dat je uitflipt als een taxichauffeur richting Zaventem rijdt terwijl je vliegtuig vertrekt vanaf Charleroi. Het gebeurt allemaal. En het zal blijven gebeuren. Maar het zijn diezelfde chauffeurs die een gesprek met je aangaan terwijl je net van een dokter te horen hebt te horen gekregen dat het niet al te goed met je gezondheid is gesteld. Chauffeurs die dag en nacht paraat staan tegen iets meer dan het minimumloon.
Onvriendelijkheid en kritiek. Het hoort bij het leven van een taxichauffeur. Wat ze niet verdienen is genaaid te worden door zowel snorders als hun klanten. Wat mij betreft mag ook een ‘mystery snorder chauffeur’ worden ingezet om gebruikers van snorders een scheetje te laten ruiken. Met als taakstraf: een maandje lang lui met een kwade dronk naar huis rijden.