27 maart 2014 - 4 december 2019: 94593 bladzijden, 752658 artikelen

Broeksittard en zusters nemen dankbaar afscheid van elkaar

BROEKSITTARD
Harie Bronneberg
'Scheiden doet lijden'. Dat is zeker van toepassing op de dorpsgemeenschap Broeksittard en de zusters van de congregatie van Onze Lieve Vrouw van de Apostelen. Het, door nog slechts twee zusters bewoonde, klooster aan de Weidom gaat 15 juni dicht en dat doet pijn. Zeer veel pijn!
Dorp en zusters, die 78 jaar lang op een bijzondere manier met elkaar verkeerd hebben en met elkaar verweven waren, gaan elkaar ongetwijfeld hevig missen. Dat er tranen vloeien tijdens het afscheid en bij het omdraaien van de sleutel van het inmiddels verkochte Missiehuis, zoals het klooster officieel heet, staat als een paal boven water. Op de uitnodiging voor het afscheid staat dan ook niet gewoon dat de zusters vertrekken, maar dat 'afscheid van elkaar' genomen wordt.
Grote brok hartelijkheid De zeker voor haar leeftijd (83) nog vitale en kwieke overste zuster Paula Maria van het door de bekende Sittardse architect Jan Joseph Wielders gebouwde klooster,zegt het zo: 'We hebben hier zoveel warmte, liefde en medewerking ondervonden. Een grote brok hartelijkheid, die we nooit zullen vergeten.' Die liefde is zeer zeker wederzijds, want het kerkdorp ziet 'de zusterkes' met lede ogen vertrekken naar de SociŽteit voor Afrikaanse MissiŽn (SMA) in het Zuid-Limburgse Cadier en Keer. Daar is de mannelijke tak van de congregatie gehuisvest.In Broeksittard maakten de zusters zich vooral verdienstelijk en geliefd vanwege hun sociaal werk,hun inzet voor het onderwijs, parochie en gezondheidszorg, als wijkzusters en door het bijstaan van de inwoners in droevige situaties.Zo waakten ze bij nacht en ontij bij stervende dorpelingen en deden alles om het leed voor de familie te verzachten.In het klooster was ook een 'filiaal' van het Groene Kruis gevestigd, waar de bevolking dag en nacht kon aankloppen. Maar de hoofdtaak van de wereldwijde, toch nog 700 zusters tellende, internationale congregatie bestond en bestaat uit missiewerk in Amerika, Europa,het Midden-Oosten en vooral Noord- en Midden Afrika. Bepaald geen gemakkelijke taak, vooral in de Moslimlanden. Zuster Paula Maria: 'Ze hebben het daar nu ontzettend moeilijk. Enkele van onze congregatieleden zijn al vermoord, maar de zusters moeten blijven. Vanwege onze roeping kunnen ze niet anders, we mogen niet opgeven'.
Egyptisch rendez-vous De 'Apostelzusters' tellen veel Egyptische religieuzen. Laat nu toevallig een inwoner van Broeksittard getrouwd zijn met een Egyptische vrouw en in het klooster een Egyptische zuster verblijven.Pas een goede maand geleden kwamen ze bij een toevallige ontmoeting tot hun grote verbazing aan de weet dat ze niet alleen in dezelfde stad (Heliopolis) gewoond hebben, maar ook nog in dezelfde straat! Wat is de wereld soms klein! Frans Walraven, oud-buurjongen van het klooster en nu lid van de werkgroep 'Afscheid Onze Zusters', herinnert zich nog goed dat hij wel eens een appeltje uit de tuin van de zusters pikte en ook geregeld koekjes kreeg. Daarvoor moest hij dan het kruis aan een koord van een van de Egyptische zusters kussen. Het mooie klooster met bijgebouwen is inmiddels verkocht aan een Broeksittardse ondernemer,die een bedrijf voor productontwikkeling in de creatieve sector en grafisch werk runt. Mede omdat het een gemeentelijk monument, zal het praktisch helemaal in de oude staat bewaard blijven. Na het afscheid op 15 juni komt de generaal overste van de zusters 1 juli naar Broeksittard om de sleutel van het klooster voor de laatste keer om te draaien en de deur te sluiten. Dan kunnen dorp en zusters pas echt een begin maken met de (rouw)verwerking van hun scheiding. Gelukkig geldt voor beiden echter dat gedeelde smart slechts halve smart is.