27 maart 2014 - 20 maart 2019: 88771 bladzijden, 704281 artikelen

SPAANS BENAUWD

WAT WASSUT OOK AL WEER?
Er zijn soms dagen dat ik er woest van word. Dat ik echt kwaad wordt of nijdig en iets of iemand zoek. Om me zegmaar af te reageren zegmaar. Op andere dagen gaat het allemaal bestwel aardig goed en dan denk ik dat het zo’n vaartje toch niet zal lopen. Of wel, denk ik dan een dag of twee later, als het weer zover is en ik weer ga lopen zoeken naar iets om de hond mee te slaan. Een stok of zo. Niet dat ik onze hond wil slaan. Onze hond is de beste hond die wij in onze tijden gehad hebben. Klein hondje, dat wel, Maar oooooo zo slim en ook aanafhankelijk ook, zegmaar. Staan we in de lift zodat hij en ik even later uitgelaten zijn en dan kijkt hij me op de tweede aan. En dan hoor ik ‘m bijna zeggen, alleen hij zegt natuurlijk niks, maar dan hoor ik hem bijna zeggen we zijn er bijna, baas. Geef ik hem af en toe een knipoog voor.
Maar dan lopen we uitgelaten buiten en dan denk ik aan iets wat ik bedacht had en dan word ik weer nijdig omdat ik het niet meer weet, weettuwel? Echt nijdig word ik dan. Zo had ik pas een idee om een stukkie te schrijven over die wijk in ons dorp waar het steevast gedonder is. De Gedonderberg zeg maar. Waarom ik op dat idee kwam weet ik natuurlijk niet meer. Ja toch, omdat ik een Stuk Onder Ogen Had Gekregen. Een stuk waarin het allemaal werd uitgelegd. Door vakmannen en inwonenden en belendenden en aanpalenden en Hogere Handen. Lieden van allerleihande afen uit-komst en toen had ik dat stuk gelezen en toen dacht ik dat ze zeiden dat het allemaal best wel zegmaar meeviel en dat het best wel losliep. Waarna ik er niks meer van snapte toen ik langs die uitgebrande auto liep en toen besloot ik het stukkie maar effe achterwege te laten blijven.
Maar waar het dus om gaat is dat ik dingen ga vergeten en daar kan ik best wel woest van worden. Behalve op de goeie dagen dat ik niks vergeten heb of ben, denk ik dan want zeker weten doe je dat natuurlijk nooit. Meestal kom je er toch nog wel achter maar dan kun je er gedonderberg op zeggen dat het dan om de ene of andere reden te laat is. Dus heb je er dan niks meer aan, dat je er zegmaar toch nog achter komt want dan is het te laat. Zoiets als boter na de vis.
Terwijl wij in onze familie toch geen klagen mogen hebben omdat we tamelijk goed van geheugens zijn geweest altijd. Maar, zoals ik al zei hierboven, soms vergeet ik gewoon dingen. En da’s het probleem. Ik denk dagelijks of ik me al heb afgevraagd of ik vandaag nou eigenlijk wel of niet iets vergeten heb of ben.
En dan weet ik het antwoord niet en daar kan ik echt nijdig van worden.
Fijne dag wens ik U voordat ik het vergeet…!