27 maart 2014 - 17 juli 2019: 91737 bladzijden, 729198 artikelen

Kikkermans

OVER < EN > WEER
Wim Schulpen Rob Willems met theateractiviteit
- “Het verwijderen van de vijver in de achtertuin verleden zomer deed niet alleen pijn in de rug, maar ook in het hart, Wim. Met schop en zand verpulverde ik beetje bij beetje het koninkrijk van Kikkermans. Die kwam elk jaar rond maart naar onze vijver, deed wat een kikker van nature doet, bleef enkele maanden hangen om vervolgens aan het einde van de zomer te verkassen. Hoewel ik hem best wel eens iets vervelends heb toegeroepen (“kwaakmans, houd je kwaak!” om 03.00 uur ’s nachts bijvoorbeeld), beschouwde ik hem vooral als een welkome vriend die tussen de goudvissen en de libellen voor leven in de brouwerij zorgde. Tot op het laatst, lees: de laatste liter water, is kikkermans vorig jaar op z’n post gebleven.De ochtend nadat ook het laatste stukje vijver dichtgemaakt was, was ie ineens foetsie. Begrijpelijk. Fatsoenlijk afscheid hebben we niet kunnen nemen. Sinds twee weken weet ik waarom. Kikkermans heeft zich niet neergelegd bij de vernietiging van zijn leefomgeving. Water of geen water: hij is weer terug. En kwaakt zowaar nog harder dan voorheen. Dat laatste is zo nu en dan best irritant. Het zal toch zeker niet zo zijn dat dit beestje zich gaat ontpoppen tot een tuinterroristje, Wim?”
- “Mijn achtertuin is sinds enkele jaren het domein van twee mooie groene kikkers, Rob. Ik heb dit duo voorzien van de namen Thei en Marij. Zij huizen tijdens het kwaakseizoen in een rondvormig waterpartijtje met een doorsnee van anderhalve meter, zodat je zelfs niet van mini-vijvertje kunt spreken. Het zijn luie lieden die zich bij zonnig weer urenlang aan de wal roerloos liggen te koesteren in de warme stralen die door ons grootste hemellichaam vanuit de ruimte naar de aarde worden gezonden. In het eerste jaar van hun komst sprongen Thei en Marij onmiddellijk in het water als ik met schoffel of hark in de buurt van hun domein kwam. Maar die schuwheid hebben de kwakers inmiddels afgelegd, want ze blijven nu gewoon liggen waar ze liggen. Waarom Thei en Marij mijn nietig waterpartijtje hebben uitverkozen, is mij volslagen onduidelijk. Op nog geen tien meter afstand, in de tuin van mijn achterburen, bevindt zich namelijk een vijver van heb ik jou daar, die je eigenlijk beter als binnenwater kunt kwalificeren. Daar huizen in de warmere maanden van het jaar enkele tientallen kikkers, die op gezette tijden voor een kakofonisch concert zorgen.Als natuurliefhebber vind ik dat prachtig. Dus laat Thei en Marij maar tot in lengte van jaren rondhangen in de 250 liter water in mijn achtertuin, Rob.”
- “Dank, dank, dank, Wim! Jouw verhaal over Thei en Marij heeft me aan het denken én tot handelen (aan)gezet.Als jouw twee kikkers genoegen nemen met een minibad, waarom zou Kikkermans daar dan anders over denken? Oké, het is voor hem dan wel niet meer wat het was qua omvang en diepte en zo, maar toch. Ik heb inmiddels in de tuinschuur een behoorlijke plantenbak gevonden die zelfs nog dienst heeft gedaan in de verdwenen vijver. Zal dus lekker vertrouwd voor hem zijn. Nu die bak nog een beetje inrichten naar de smaak van Kikkermans: ik denk aan eenzelfde plant als waarop hij altijd plaatsnam in de good old vijvertijd, maar bijvoorbeeld ook aan dezelfde kiezelsteentjes waarmee hij vroeger een vrolijk opduikspelletje speelde. Nog een lelie erin, en klaar is Kees. Wim, ik ben inmiddels zover dat ik zeker weer dat Kikkermans’ meest recente gekwaak een protestkwaak was. Zo van ‘Wie ben jij om mijn koninkrijk om zeep te helpen!’. ‘Fight for your right’: ik mag dat wel. Zal ik als teken van vrede een wit vlaggetje in zijn nieuwe onderkomen planten? Of zal Kikkermans blijven kwaken omdat hij vindt dat hij er qua woonoppervlak toch wel erg op achteruit is gegaan? We zullen zien. Ik houd je op de hoogte, Wim!”