27 maart 2014 - 4 december 2019: 94593 bladzijden, 752658 artikelen

PIERRE PALA

We hadden vroeger thuis draadomroep, een verre voorloper van de kabelradio van tegenwoordig. De ontvangst was storingsvrij, wat natuurlijk een pre was. Maar je had slechts de keuze uit vier zenders.Als ‘kročkestop’luisterde ik vaak naar een programma voor kleuters. De titel werd een gevleugelde uitdrukking in - om het zo maar eens te zeggen - de radiojaren van weleer. Wellicht herinnert het u zich nog: Het klokje van zeven uur en dus…naar bed! Het radioprogramma was een collectieve variant op het verhaaltje voor het slapen gaan. Belangrijke figuren in de verhaaltjes waren juffrouw de Uil, kabouter Pimpernokkel, koning Kaskoeskilewan en hofnar Krokeledokus. De sprookjes werden opgevrolijkt met een leuk pianodeuntje. Musicus van dienst was meestal de Venlonaar Pierre Palla (1902-1968), een man met een grote status in medialand. Pierre Palla was zijn artiestennaam, hij heette eigenlijk Peter Pala. Zijn ouders hadden een café-restaurant in Venlo.Hij moet als kind al van een bijzonder muzikaal talent blijk gegeven hebben, want op zevenjarige leeftijd kreeg hij zijn eerste pianolessen van Jacques Penninx.Zijn eerste pianoconcert gaf hij voor de Venlose kasteleinsvereniging. Zijn vader, die er lid van was en het initiatief voor het optreden had genomen, spoorde zoonlief aan met het dreigement: “Als je je best niet doet,sla ik je met een klomp de hersens in.”Een mooi staaltje van opvoeden een eeuw geleden. Een meer officieel debuut maakte het wonderkind uit Venlo als knul van negen met het Marine Orkest uit Den Helder.
Een jaar later ging hij viool spelen. Zijn leermeester was Theo Jordans. Na ruim een jaar op het internaat gezeten te hebben bij de broeders van Huybergen, kwam hij in augustus 1916 in Venlo terug. Hij pakte zijn muziekstudies weer op bij zijn vroegere docenten. Maar de leergierige en buitengewoon talentvolle jonge tiener wilde meer. Hij ging op orgelles bij Cees van Rooy, organist van de SintMartinuskerk en dirigent van Venlona. Muziektheorie kreeg hij van een andere bekende Venlose toonkunstenaar Karl Hamm. Hij slaagde op zijn zeventiende cum laude voor het examen organist en koordirigent bij de R.K. Organistenvereeniging in Utrecht en werd vrijwel meteen aangesteld als muziekleraar in Sittard. Het docentschap was niet wat hij wilde, na anderhalf jaar ging hij weer studeren. Hij rondde zijn opleiding in Amsterdam af bij Hubert Cuypers. Deze geboren Limburger was voor de oorlog een van de grootheden op het gebied van koormuziek.
In 1921 was in Amsterdam een nu nog altijd fameuze bioscoop opengegaan: Tuschinski, een parel van Jugendstilarchitectuur die vier miljoen gulden had gekost. Pierre Palla (want zo zal hij zich inmiddels wel genoemd hebben) solliciteerde er met succes op de vacature voor eerste pianist in het theaterorkest , dat onder leiding stond van Max Tak. Een jaar later werd hij vaste bespeler van het bioscooporgel in de grote zaal van Tuschinski. Meermalen per dag begeleidde Palla stomme films. Ter gelegenheid van het negentigjarige bestaan in 2012 is het indrukwekkende orgel gerestaureerd. Onlangs heb ik me nog eens vergaapt aan het weelderige interieur van Tuschinski en aan het orgel waarvan Pierre Palla lang de vaste bespeler is geweest.
Op 1 maart 1931 trad Pierre Palla in dienst bij de AVRO. Dus niet bij de KRO, wat meer voor de hand zou hebben gelegen voor een katholieke Limburger in het verzuilde Nederland van destijds. Ruim zesendertig jaar lang was de Venlonaar op de radio te horen.En niet alleen in het Klokje van zeven uur en dus… naar bed! Hij was pianist in orkesten en soloprogramma’s, organist op het concertorgel van de AVRO, begeleider van vocalisten, componist, arrangeur en dirigent.Dat hij een vingerkootje miste als gevolg van fijt, was iets wat weinigen wisten en wat nooit iemand heeft gehoord.
Reageren? Bijzondere informatie over Pierre Palla? Stuur Sef Derkx een e-mail; floddergats@xs4all.nl.