27 maart 2014 - 17 juli 2019: 91737 bladzijden, 729198 artikelen

SPORT REVUE

Ex-MVV’er Gerard Bergholtz verwierf Europese roem met Feyenoord, Anderlecht en het Nederlands Elftal
De glorietijd van Gerard Bergholtz lag in de jaren zestig. Daarin pakte de oer-Maastrichtenaar twee keer het Nederlands kampioenschap met Feyenoord en driemaal de Belgische titel met Anderlecht. Maar ook vóór en na het genoemde decennium was de nog altijd vitale balvirtuoos van weleer onlosmakelijk bij de voetballerij betrokken, enerzijds als speler, anderzijds als trainer én leider van voetbalscholen.Gerard Bergholtz - door iedereen Pummie genoemd - speelde meer dan vijftig Europacupwedstrijden. Bovendien, hij kwam twaalf keer voor het Nederlands Elftal uit, een aantal dat wellicht verdubbeld had kunnen worden als hij langer bij Feyenoord was gebleven en niet voor Anderlecht had gekozen.Bondscoach Elek Schwartz gaf namelijk gehoor aan stemmen binnen het KNVB-bestuur om spelers die toentertijd in een buitenlandse competitie zaten buiten Oranje te houden. Te gek, maar Bergholtz maakte het mee.Een pijnlijke ervaring,zeker voor iemand die altijd naar het hoogste streefde.
Toen hij in zijn geboortestad als puber de overstap maakte van Rapid naar Kimbria vond hij dat al een promotie. Het was toch geweldig om bij deze club aan de slag te gaan,oordeelde hij,temeer omdat zijn idool Pie Rondagh er speelde. MVV had de kleine Bergholtz echter óók in het vizier en haalde hem naar de Boschpoort alwaar (tot de verhuizing naar het huidige Geusselt-stadion) een stuk Maastrichtse voetbalhistorie is geschreven.Piepjonge Bergholtz werd door zijn oudere spelers plagerig begroet. ’Zo, menneke, kun jij eigenlijk wel voetballen?’ Nou, dat kon het ’mannetje’ erg goed, zoals algauw bleek.Zijn rushes brachten het publiek in extase. Niet alleen de toeschouwers raakten overigens in de ban van zijn spel, bij de technische staf van de KNVB was het niet anders. Na een paar selecties in jongerenteams werd Pummie (21) opgeroepen voor Oranje.Het debuut vond plaats op 30 april 1961 in een verloren WK-kwalificatiewedstrijd tegen Hongarije. In wisselende volgorde zou hij daarna met provinciegenoten zoals Jan Klaassens, Fons van Wissen, Lambert Verdonk, Giel Haenen en Willy Quadackers aan zijn zijde naar het Wilhelmus luisteren.
Als MVV’er droeg hij twee keer het Oranjeshirt,voordat op een doordeweekse dag,zomer 1961,plotseling bij het ouderlijk huis in Maastricht de secretaris van de club op de stoep stond. ’Pummie,’ kreeg hij te horen. ’Pak je koffer. We hebben je voor 80.000 gulden verkocht aan Feyenoord.’ Tachtigduizend piek, circa 36.000 euro in hedendaagse munt. Nú een habbekrats in het profvoetbal; vijftig jaar geleden een kapitaaltje. In Rotterdam beleefde Bergholtz (die in de Kuip op rechts speelde omdat clubicoon Coen Moulijn op de linkervleugel glorieerde) prachtige jaren.Hij maakte de opmars van de ploeg naar de Europese top mee en had een belangrijk aandeel in de twee landstitels.Toch lokte Anderlecht.En dus ging ’Pummie’ naar de Brusselse hoofdmacht waar hij met Jan Mulder, de latere columnist en tv-personality, een appartement deelde. Voorts ontmoette hij er Pol van Himst, Jurion, Hanon, Puis, Verbiest, Trappeniers, enzovoort. Een sterrenploeg. Daarmee werd hij in 1966, ’67 en ’68 Belgisch kampioen .
Toen Anderlecht in een uitwedstrijd tegen Sint Truiden aantrad was het stadion aldaar te klein voor de vele belangstellenden. De toeschouwers zaten als het ware óp de lijnen van het speelveld. Bij een corner moesten de mensen door de speler weggeduwd worden om een aanloop te kunnen nemen. Het was in een van deze confrontaties met St. Truiden dat Bergholtz zó’n optater kreeg van een thuisclub-verdediger dat hij op de tweede rij van het publiek belandde, pardoes op de schoot van een supporter. Toen de goede man ’s avonds thuiskwam zei hij tegen zijn echtgenote: ’Vrouw,ik had vanmiddag vijf miljoen francs op schoot.’Daarmee bedoelde hij de transfersom die Anderlecht aan Feyenoord had betaald om Bergholtz naar de Brusselse club te halen, nu ongeveer 150.000 euro. ’Stommeling,’ antwoordde de vrouw, ’waarom heb je het geld niet meegebracht?’Bergholtz kreeg dit verhaal te horen in een van de vele hierop volgende seizoenen die hij nog in België doorbracht, eerst bij RWDM,daarna bij Mons als speler-trainer.À propos.In Mons moest hij iedere maand zijn salaris bij de burgemeester ophalen. Zo ging dat destijds in België waar hij uiteindelijk bij AA Gent ,eind jaren tachtig, als oefenmeester afzwaaide. De stress van het vak was hem teveel geworden; het opleiden van jongeren in voetbalscholen bleef hij daarentegen voortzetten. ’Pummie’ Bergholtz ten voeten uit. Levensgenieter van 75 jaar met een hart voor de sport waarin hij schitterde.