27 maart 2014 - 11 december 2019: 94725 bladzijden, 753887 artikelen

SPORT REVUE

Vraagtekens blijven bij dood van Hugo Koblet, de eerste buitenlandse winnaar van Ronde van Italië
Nog een kleine week. Dan klinkt het startschot voor de Ronde van Italië, de koers die mét de Tour de France en Ronde van Spanje tot de grote drie behoort van het meerdaagse wielerwerk.De start vindt echter niet plaats in Rome,Milaan,Florence of Napels,maar in … Belfast. Pas na een paar etappes in Noord-Ierland en de Ierse republiek vliegt het peloton naar Italië waar de strijd tot 1 juni voortgezet wordt. Finish in Trieste.
Het is overigens niet de eerste keer dat de Giro d’Italia – net als de Tour en Vuelta – buiten de landsgrenzen begint. Monte Carlo, Verviers,Athene, Groningen,Amsterdam en het Deense Herning - om maar een paar steden te noemen - hebben de karavaan ook al eens uitgezwaaid. Zoiets was niet gebruikelijk tijdens de jaren waarin Hugo Koblet tot de fietsende wereldtop behoorde. De Zwitser werd niet alleen winnaar van de Tour de France ’51,hij was één jaar eerder ook de eerste buitenlander die de Ronde van Italië op zijn naam schreef. ’Le pédaleur de charme’ noemde men hem, als eerbetoon aan zijn prachtige rijstijl. ’Mooie Hugo’was een andere benaming, vanwege zijn uiterlijk. Vrouwen waren gek op hem. Hij ’verslond’ ze.
Zijn dood in het ziekenhuis van Uster op 6 november 1964 - een jaar of vijf nadat hij de racefiets aan de kant had gezet - zorgde voor een schok in de mondiale sportwereld.Vier dagen eerder was hij met zijn Alfa Romeo op de weg van Mönchaltorf naar Esslingen, niet ver van zijn geboorteplaats Zürich, tegen een boom geknald. Al gauw werden er vraagtekens gezet achter het ongeluk,temeer omdat een landbouwer de auto een paar keer met grote snelheid op en neer had zien rijden alvorens de fatale klap was gehoord. Hugo Koblet nam het geheim mee in het graf, maar iedereen uit zijn omgeving was er meteen van overtuigd dat hij zelfmoord had gepleegd. Het huwelijk met Sonja Bühl, een vermaarde mannequin die op de voorpagina’s van de grote modebladen in Europa en Amerika had gestaan, was op een scheiding uitgelopen.En de rijkdom die hijzelf had vergaard was grotendeels verdampt, mede door mislukte beleggingen in de oliehandel waarvoor hij o.a. nog een poosje in Venezuela had gewoond.
Hugo Koblet,zoon van een banketbakker die overleed toen de latere wielerkampioen 9 jaar was, voelde zich al vroeg tot de wielersport aangetrokken. Hij doorliep met succes de junioren- en amateurklasse en op 21-jarige leeftijd stapte hij over naar de profs. Zijn ster rees snel. En de rivaliteit tussen hem en streekgenoot Ferdi Kübler (’de adelaar van Adliswil’) zette heel Zwitserland in vuur en vlam. Het was de periode waarin een ijzersterke West-Europese lichting de grote koersen domineerde. Denk aan Coppi, Bartali, Magni, Bobet, Geminiani, Robic, Van Steenbergen, Briek Schotte, Stan Ockers, allemaal tijdgenoten van toenmalige Nederlandse cracks als Gerrit Schulte, Theo Middelkamp, Wim van Est, Wout Wagtmans en Jan Nolten.De Giro d’Italia die Koblet won was niet de enige waarin hij van de partij was. In totaal nam Hugo zes keer deel aan de rondrit door het land van de laars. Twee keer sleepte hij de tweede plaats uit het vuur. In de Tour de France die hij buit maakte was niet alleen zijn zege in een tijdrit over 85 kilometer een wapenfeit waarover lang gesproken is,indrukwekkend was ook de triomf in de etappe Brive-Agen over 177 kilometer waarin hij gedurende 135 (!) kilometer als vluchter stand hield tegen een voluit rijdend peloton. Hij won ook de Ronde van Romandië, alsmede drie keer de Ronde van Zwitserland.Andere successen waren o.a. het NK en de tijdrit om de Grand Prix des Nations. Bovendien blonk hij uit op de baan, zowel in de achtervolging als koppelkoersen en zesdaagsen. Met Armin von Büren aan zijn zijde eiste hij een of twee keer de overwinning op in de zesdaagsen van Hannover, Brussel, Dortmund, Frankfurt en Zürich, na eerder met een andere landgenoot, Walter Diggelmann, in Chicago en New York gewonnen te hebben.
Eind jaren vijftig, na een kort optreden achter de grote motoren, vond hij het welletjes. Het leven na de sport bracht hem echter weinig geluk.Hugo Koblet stierf op 39-jarige leeftijd.De Fraumünsterkirche in Zürich - waar ruim tien jaar eerder het huwelijk met Sonja Bühl had plaatsgevonden - was bij de uitvaardienst tot de laatste plaats bezet.